لِأَلِيمِ الْعَذابِ وَشِدَّتِهِ ، أَمْ لِطُولِ الْبَلَاءِ وَمُدَّتِهِ . . . براى عذاب دردناك و سختىاش يا براى طولانى بودن بلا و مدتش ؟ حضرت امام سجاد عليه السلام در دعاى ابوحمزهء ثمالى به درگاه حق عرضه مىدارد : فَما لِى لَا أَبْكِى ، أَبْكِى لِخُرُوجِ نَفْسِى ، أَبْكِى لِظُلْمَةِ قَبْرِى ، أَبْكِى لِضِيقِ لَحْدِى ، أَبْكِى لِسُؤالِ مُنْكَرٍ وَنَكِيرٍ إِيَّايَ ، أَبْكِي لِخُرُوجِي مِنْ قَبْرِي عُرْياناً ذَلِيلًا ، حامِلًا ثِقْلِى عَلَى ظَهْرِى ! ! چرا گريه نكنم ؟ گريه مىكنم براى جان دادنم ، گريه مىكنم براى تاريكى قبرم ، گريه مىكنم براى تنگى لحدم ، گريه مىكنم براى پرسش منكر و نكير از من ، گريه مىكنم براى بيرون آمدنم از قبر به حالت عريان و خوارى در حالى كه بار گناهانم را به پشتم حمل مىكنم ! بنابراين اصل گريه مطلوب خدا و پيامبران و امامان است ، نهايتاً آن را بايد جايى خرج كرد كه خدا و پيامبران و امامان از انسان خواسته‌اند . گريه بر مصائب اهل بيت عليهم السلام از جمله مواردى كه خواسته‌اند انسان گريه كند ، گريه بر مصايب اهل بيت عليهم السلام به ويژه سرور شهيدان حضرت سيد الشهداء عليه السلام است كه عبادتى بس بزرگ و داراى پاداشى بس عظيم و دواى دردهاى معنوى و آماده كنندهء انسان براى توبه و آمرزش و رسانندهء آدمى به عرصه‌گاه رحمت واسعهء خداست . روايات گريه بر اهل بيت عليهم السلام و ندبه كردن بر مصايبى كه به آن بزرگواران رسيده به اندازه‌اى است كه تاكنون چند كتاب مستقل به عنوان البكاء للحسين